Kanoniczki warszawskie

Za zgodą Pana Stanisława Ossowskiego prezentuję jego niepublikowaną
pracę na temat P.P. KANONICZEK WARSZAWSKICH. Praca została
przygotowana w celach niekomercyjnych. Ze względu na ograniczenia
techniczne plik PDF z głównym tekstem dostępny jest po kontakcie email przez zakładkę kontakt. Plik waży 28 MB. Poniżej znajduje się fragment pracy. 

Od autora
Zgromadzenie P.P. Kanoniczek Warszawskich istniało 210 lat (1744 – 1954). Pierwsza ich siedziba mieściła się na Marywilu a druga na ulicy Senatorskiej, gdzie kanoniczki przebywały przez 135 lat.W 2014 r. minęło 270 lat od założenia Zgromadzenia i 60 lat od decyzji ówczesnych władz Warszawy dotyczącej eksmisji kanoniczek z ich domu i rozbiórki kościoła p.w. św. Andrzeja. Niniejsza praca nie aspiruje do opracowania naukowego, lecz stanowi jedynie przyczynek do ogólnejwiedzy o Zgromadzeniu. A wiedzy o Kanoniczkach Warszawskich jest stosunkowo mało, gdyż całe bogate archiwum zgromadzenia uległo spaleniu podczas Powstania Warszawskiego 1944 („Reduta Kanoniczki”). Przepadły też protokoły posiedzeń kapituły.

Dokumenty kanoniczek, zwłaszcza ich wywody, wcześniej nie były udostępniane osobom postronnym.Gdy na łamach „Życia Warszawy” z 1998 roku, w kontekście planowanej tablicy pamiątkowej, pisałem: Być może jednak istnieją osoby, które znały i bywały u kanoniczek lub były z nimi wjakikolwiek sposób związane (rodzinnie, towarzysko, służbowo) i prosiłem czytelników o odzew, niktsię nie zgłosił

Fundamentalnym dziełem w tym zakresie jest książka Szymona Konarskiego „Kanoniczki Warszawskie. 24.IV.1744 – 13.VIII.1944”. Wydana w Paryżu w 1952 roku, tylko w 515 egzemplarzach. Innym źródłem wielu informacji o zgromadzeniu jest „Biblioteka Warszawska. Pismo poświęcone naukom, sztukom i przemysłowi 1850. Kościół Śgo Andrzeja i Kanoniczki w Warszawie przez Juliana Bartoszewicza 1850 r.” Tomy 1, 2 i 3.Szymon Konarski pisząc swoje dzieło, korygował zauważone u Bartoszewicza błędy. Choć sam przyznaje, iż z przyczyn obiektywnych w jego pracy też mogą znaleźć się omyłki. Ale zdążył jeszcze przed wybuchem II Wojny Światowej przepisać Księgę Zgromadzenia. Ponieważ księga ta zawierała wiarygodne informacje dotyczące herbów kanoniczek, mógł nie powielać błędów zawartych wherbarzach. Natomiast Konarski nie dotarł do spisu panien II-go chóru, dlatego wiedza o nich jest znikoma.Przy pisaniu niniejszej pracy korzystałem (oprócz z wyżej wymienionych źródeł), z nielicznych posiadanych dokumentów rodzinnych, różnych pozycji wydawniczych oraz z intetnetowej kwerendy. Wiele źródeł zawiera błędne i różniące się od siebie informacje dotyczące zgromadzenia kanoniczek.Między innymi kanoniczki nazywane są siostrami, a ich siedziba klasztorem. W cytowanych przezemnie tekstach, występuje oryginalne słownictwo i pisownia.Moje opracowanie jest skierowane głównie do osób związanych rodzinnie z kanoniczkami w celuuzupełnienia posiadanej przez nich wiedzy oraz do zainteresowanych osób, których wiadomości oZgromadzeniu P.P. Kanoniczek Warszawskich są niepełne.
Zgromadzenie kanoniczek istniało 210 lat. W wyniku wojny, walk powstańczych i destruktywnychdecyzji władz powojennej Warszawy, kanoniczki zniknęły. I już nie wrócą. 

Pobierz pliki

Strony internetowe dla firm - szybko i za darmo!